Amsterdam Marathon 2011

Zondag 16 oktober 2011

Na regelmatig spijbelen op de laatste trainingen voorafgaand, wat overigens niet gold voor Monique die trouw in Friesland haar rondjes liep, waren onze lopers er helemaal klaar voor: de marathon van Amsterdam kon beginnen.

Het weer was ongelooflijk mooi, lekker zonnetje en een beetje fris. Op de afgesproken plaats troffen wij Egon en Jakob die om beurten en in hoge frequentie, illegaal het personeelstoilet bezochten. Dit tot grote ergernis van de dienstdoende suppoost die er met veel misbaar maar een hek voor zette.

Na de laatste keer afknijpen togen wij dan toch met onze helden richting stadion om ze nog éénmaal toe te juichen alvorens zij aan de tour door het fraaie Amsterdam konden beginnen. Na het startschot namen wij onder het genot van een bakkie koffie nog even de tactiek door. Dit duurde evenwel zolang dat wij te laat bij het eerste doorkomstpunt kwamen. De daar op dat tijdstip nog passerende atleten hadden niets weg van de energieke tred van onze Monique, Egon of Jakob.

Snel dus maar naar de auto om dan in ieder geval op dat saaie industrie terrein op tijd te arriveren. En dat lukte. Dit tevens tot redding van Frank die het overigens goed bereikbare terrein juist daar wilde binnenkomen waar de enige afgesloten weg was. Een onverlaat van de organisatie weigerde hem subiet de toegang. Via het mobiele netwerk van de KPN kon hij gelukkig alsnog te voet naar het afgesproken punt worden geleid.

Daar kwam als eerste, ruim voor op schema, Monique voorbij die vrolijk lachend zwaaide alsof de warming up net was begonnen. Toch was hier al het 27 km punt. Juf hield haar hart vast. Veeeel te hard gestart, wat moest dat worden. Even later, in de uitbundige stemming die wij van hem gewend zijn, kwam Egon voorbij. Juichend alsof hij de finish al gepasseerd was, op enige afstand gevolgd door Jakob die bescheiden even zijn hand opstak.

Dit was ook het punt waar Frank instapte om Egon’s proviand en drankvoorraad weer aan te vullen en hem verder gezelschap te houden. Na nog wat lopers te hebben aangemoedigd was bij Manna ook het laatste restje stem verdwenen en konden wij terug naar het stadion waar lekker in het zonnetje het grote wachten kon beginnen.

Maar niet voor lang! Ruim voor op de verwachting, kwam daar onverwacht Monique het stadion binnengesneld. Heeft zij tijdens de voorbereiding bij elke duurloop haar best gedaan zo vermoeid mogelijk te ogen na aankomst en bijkans kruipend naar de auto terug te gaan, hier liep zij fris en fruitig alsof het de 10 kilometer was. Met een zeer fraaie tijd van 3.52 was zij de eerste lekkerhardloper die binnen kwam. Op een eerbiedige afstand van 3 minuten gevolgd door Egon die uiteraard weer ruim zwaaiend het stadion binnenkwam. Jakob moest een tussensprint op de stadhouderskade bekopen maar finishte hier toch vlak achter met een ook zeer mooie tijd van 3.56. Vermeldenswaardig is zeker ook de tijd van good old Ruud die in de klasse boven 70(!) een fraaie tijd van 4.51 liet noteren.

En dan was dit nog niet eens alles. Ook in de halve hadden wij ijzers in het vuur en niet de minste! Wat te denken van Guus, die tijdens zijn debuut op deze afstand een zeer mooite tijd van 1.47 liet noteren? En Hetty dan? In opvallend roze zodat wij haar goed zouden kunnen zien, niet wetende dat de helft van de dames deze kleur had uitgekozen, was ook haar tijd van 2.08 er ook één om in de boeken bij te schrijven.

Na afloop moesten deze heuglijke feiten natuurlijk worden gevierd in het stadionrestaurant. Tot groot verdriet van Hanneke was het feest echter afgelopen voor de patatjes door waren gekomen.

Een meer dan geweldige dag die eindigt met een missie voor de mannen: dit kunnen wij toch ook(?) en voor Monique: zo’n kik doe je toch niet éénmalig (?)



 

 

Terug naar Onze verslaggever.