De 30 van Amsterdam 

Zondag 4 september 2011

Omdat Egon nog niet terug is van zijn Grieks trainingskamp en Jakob ons niet wil demotiveren met zijn glorieuze prestaties (hij liep zaterdag), stonden wij met zijn zessen voor de start van de legendarische 30 kilometer van Amsterdam Noord.

Vlak voor de start werd de groep toch nog onverwacht uitgebreid. Het was Jaap. Daar hij momenteel niet zo in conditie is als in zijn sterke jaren had hij een scootertje meegebracht om hem tijdens de route bij te staan. 

Gelukkig was het niet zo warm als zaterdag maar ook vandaag zaten de mussen nog niet heel stevig op het dak. Het was benauwd warm met af en toe een heel klein beetje regen.

Hans V had zaterdag de route al verkend en wist zodoende de dichtst bijzijnde parkeerplaats zodat wij buiten de 30 geen meter te veel hoefden te lopen.

Voor de start geen Lee Towers, of welke andere plaatselijke held dan ook, gewoon knal en gaan. In een rustig tempo richting de eindeloze polderweggetjes.

Al na vijf kilometer was de eerste drinkpost en raakten wij elkaar ook meteen kwijt. Frank en Sandra, niks rustig maar twee versnellingen hoger, waren toen al ver uit het zicht verdwenen. Hans V en Monique vonden elkaar spoedig terug en Roy had besloten de andere Hans niet uit het zicht te verliezen.

Halverwege pech voor Jaap. De plaatselijke crack, die het voortbewegen van Jaap toch niet geheel eerlijk vond, besloot om hem er niet voorbij te laten. Hij kende echter Jaap niet. Slechts een paar woorden waren nodig om hem in te laten zien dat hij heel snel aan de kant moest, wat hij dan ook ijlings deed. 

Monique had intussen het ideale voedsel ontdekt voor op de marathon. Eet slechts een enkele banaan achter elkaar op en je hebt er de hele dag schik van. Als een steen ligt hij op je maag en dan laat je het wel uit je hoofd om nog meer te eten. Hoef je ook niets meer mee te sjouwen!

Na amper twee en een half uur, om precies te zijn 2.34, konden wij de eerste lekkerhardloper al weer verwelkomen. Het was Frank. Onderweg had hij nog wel even enthousiast aangezet om harder te gaan maar al snel had hij door dat er meer vandaag niet in zat. Daarna Sandra op respectabele afstand, gevolgd door Hans V en Monique. Hans v/d W bleef net binnen de drie uur, Roy net niet.

Kortom, alle doelen bereikt en zoals Manna zou zeggen: prima prestatie. Daarna nog een waterig bakkie koffie in de overvolle kantine en dan tevreden huiswaarts. 




 

Terug naar Onze verslaggever.